Ludynia

Nazwa Ludynia przewija się w wielu książkach historycznych dlatego, że funkcjonował u w dobie  reformacji
zbór świątynia ariańska.  Budowla ta stoi po dziś dzień w parku ludyńskim  obok dworu. Tu też  znajduje  się
owiana legendą ławka kamienna, na której siedział naczelnik  T. Kościuszko.  Ludynia należała do  wsi  szla-
checkich. Najprawdopodobniej jej pierwszymi dziedzicami byli Kozłowscy, a potem przeszła w ręce Luzińsich
von Walde. W połowie XVI wieku, być  może za czasów starosty chęcińskiego Hieronima  Szafrańca,  Ludy-
nia znalazła się w obrębie włości  tego rodu. Ten to gorący  orędownik  polskiej reformacji  wzniósł  zapewne
murowany zbór ariański. Od kilku stuleci, zapewne o wypędzeniu arian w 1658 roku, stał się on spichlerzem.
W XVII wieku włodarzami  Ludyni byli Tęgoborscy herbu Szreniawa. Jeden  przedstawicieli tej familii, Piotr
założył park i wystawił bardzo oryginalny parterowy, drewniany dwór. Jest on zwrócony frontem ku południo-
wemu zachodowi.Z wielu dziedziców Ludyni na uwagę zasługują: Lakowscy, Śląscy, Sadowscy. W 1883 roku
dobra ludyńskie nabył ojciec redaktora '' Gazety Kieleckiej '' Władysława Piotrowskiego, Kajetan. Od 1929
roku włodarzyli tym  majątkiem  Jan i Maria z Różyckich Kowalscy. Park ludyński i zabytki  żyją  dzięki  dr.
Wiktorowi Góreckiemu. On to w latach 1979/1996 gospodarzył nimi,  troszczył się i w miarę  swych  możliwo-
ści reperował.